نمىخندد . كفار در فكر قيامت نبودند ، همه چيز را دروغ مىپنداشتند و مسخره مىكردند ، لذا به حرف پيغمبران مىخنديدند و آنان را به دروغ متهم مىكردند . « وَ أَنْتُمْ سامِدُونَ » شما در غفلت بسر مىبريد . در هوس‌هاى دور و دراز خود غرق هستيد ، هيچ نمىدانيد كه سرنوشت تان به كجا منتهى مىشود . از ياد نبردن قيامت قرآن مجيد در اكثر آيات مكرر در مكرر ، راجع به قيامت صحبت نموده است . طبيعت انسان همين است كه هميشه خود را به كارهاى جزئى و پيش پا افتاده سرگرم نگه مىدارد . قرآن مجيد بر اساس عقلانيت مىخواهد بشر را از خواب غفلت بيدار كند . معناى « وَ أَنْتُمْ سامِدُونَ » نيز همين است . ما بايد از غفلت خود بيرون شويم . ما چه غافل باشيم و چه نباشيم ، به حال خود نمىمانيم ، حتماً از ما سؤال مىشود ، ما چه بخواهيم يا نخواهيم ، قيامت آمدنى است ، چه بهتر كه هميشه در فكر قيامت باشيم . معناى فكر كردن براى قيامت اين نيست كه از دنيا كاملًا دست برداريم و آن را ترك كنيم ؛ بلكه در فكر هردو باشيم ، ما انسان هستيم و در همين دنيا خلق شده‌ايم ، بايد در همين‌جا خود را پخته نماييم ، مگر ممكن است بدون فعاليت و تلاش كسى در دنيا زندگى بتواند ؟ ! ما تا آخر در اين دنيا نمىمانيم ؛ ولى نفس خود را بايد در همين‌جا پخته نماييم . توشه آخرت خود را بايد از همين دنيا برداريم . انسان طورى در تلاش باشد كه هم دنياى خود را آباد كند و هم آخرت خود را ، هردو در همين دنيا بايد آباد شود . ما